Robert Rybicki

co się dzieje z moim mózgiem, gdy przypominam sobie siebie ze zdjęć z dawnych czasów, a tych zdjęć już nie ma, zabrałem siebie ze zdjęć dawno nieistniejących, jakieś okularki i sweterek w słoniki wyświetlają pod czapką się, a przecież i rodzice nie żyją, nie mam kogo zapytać o własne dzieciństwo, z którego nikt się jeszcze […]

papieru w biurowym sklepie, żadna marka do mnie nie dotarła, jakiś wzorek, kolorek;   między szarymi ścianami, ciemniami i bielami biurowymi, celami pracy, docelową   śmierć od linijki – wzdłuż zbóż, wzgórz i burz! Kurz z dna mórz!

Nie! Ja jestem Frank Zappa!   Panie, nie fikaj, za panem stoją Attyla, Atallah i Ataturk!   Frank, to ja, Jimi Hendrix, ten za ladą to Miles Davis!   A co z tymi trzema? Gdzie oni są? Zwiali!

współczesny, wyewoluował z owalu oliwinu, kątem badał oka, ukośne cięcie węglem po przekątnej płótna, przestrzału fałdy, słońca wlewa po pniu pękniętej jabłoni; i ów kapćman człapie do rzędu tuj, cis Chopina z Łazienki – i niech przynajmniej raz się wyluzuje pod żaglem drzewa, na pokładzie tej ziemi   Jay-T i Chopin, tak, Edward Stachura z […]

odbierać, szczęście przez pryzmat ciągu przyczynowo- -skutkowego?   Spiskom, knuciom   przedstawiam zwykłą prostotę bycia, bez zbędnego kombinowania, młotkowe struktury nawet, a może i dziecięcy uśmiech starego chłopa, bez zakłamania. Piszę to po tym, gdy największe utrapienie literatury niech się wypcha jak trofeum myśliwskie, relikt.   A teraz piszę, gdy okazuje się   kwantprekambr,   […]