Jak odbierać, i czy da się

odbierać, szczęście
przez pryzmat
ciągu przyczynowo-
-skutkowego?

Spiskom, knuciom

przedstawiam zwykłą prostotę
bycia, bez zbędnego
kombinowania,
młotkowe struktury nawet,
a może i
dziecięcy uśmiech
starego chłopa,
bez zakłamania.
Piszę to po tym,
gdy największe utrapienie
literatury
niech się wypcha
jak trofeum
myśliwskie,
relikt.

A teraz piszę,
gdy okazuje się

kwantprekambr,

naćpany wiersz
nie wie, co ma powiedzieć,

bdzi
cibidźd
dzing
bździngping

jak upiór romantyczny
w dżinsowej kurtce

w wywrotowni jednoosobowej

nagle