Na czasie

Od blisko dwudziestu lat mój francuski kumpel Claude przesyła mi – dwa, trzy razy w tygodniu – kolejną odsłonę swojego bloga zatytułowanego (w przekładzie na polski) „Konieczne nieporozumienie”. Jeśli pamięć mnie nie myli, ten tytuł może być wspólnym naszym dziełem; przypomina coś z Ciorana, gdyby dojrzeć w nim, powiedzmy, aforystyczną definicję istnienia, a o Cioranie […]

Codzienność jest jak tlen – niewidoczna, wszechobecna, niezbędna. Przez większość czasu nie myślimy o niej wcale, a jednak to właśnie ona stanowi najgęstszy i najbardziej uporczywy materiał naszego życia. Bywało, że w literaturze codzienność lekceważono: jako zbyt oczywistą, zbyt banalną, niegodną opowieści. A przecież to w niej pulsują wszystkie napięcia współczesności – w gestach, które […]

But jest tylko butem, aż ktoś go założy, powiedział Rob Strasser, szef reklamy w Nike. Ktoś, czyli Michael Jordan, któremu Nike w roku 1984 zaoferowało pięcioletni kontrakt w wysokości dwóch i pół miliona dolarów plus procent od każdej sprzedanej pary butów, co nigdy przedtem się nie zdarzyło. Tak, żaden sportowiec przed Jordanem nie miał zagwarantowanego […]

co się dzieje z moim mózgiem, gdy przypominam sobie siebie ze zdjęć z dawnych czasów, a tych zdjęć już nie ma, zabrałem siebie ze zdjęć dawno nieistniejących, jakieś okularki i sweterek w słoniki wyświetlają pod czapką się, a przecież i rodzice nie żyją, nie mam kogo zapytać o własne dzieciństwo, z którego nikt się jeszcze […]

papieru w biurowym sklepie, żadna marka do mnie nie dotarła, jakiś wzorek, kolorek;   między szarymi ścianami, ciemniami i bielami biurowymi, celami pracy, docelową   śmierć od linijki – wzdłuż zbóż, wzgórz i burz! Kurz z dna mórz!

Nie! Ja jestem Frank Zappa!   Panie, nie fikaj, za panem stoją Attyla, Atallah i Ataturk!   Frank, to ja, Jimi Hendrix, ten za ladą to Miles Davis!   A co z tymi trzema? Gdzie oni są? Zwiali!

współczesny, wyewoluował z owalu oliwinu, kątem badał oka, ukośne cięcie węglem po przekątnej płótna, przestrzału fałdy, słońca wlewa po pniu pękniętej jabłoni; i ów kapćman człapie do rzędu tuj, cis Chopina z Łazienki – i niech przynajmniej raz się wyluzuje pod żaglem drzewa, na pokładzie tej ziemi   Jay-T i Chopin, tak, Edward Stachura z […]

odbierać, szczęście przez pryzmat ciągu przyczynowo- -skutkowego?   Spiskom, knuciom   przedstawiam zwykłą prostotę bycia, bez zbędnego kombinowania, młotkowe struktury nawet, a może i dziecięcy uśmiech starego chłopa, bez zakłamania. Piszę to po tym, gdy największe utrapienie literatury niech się wypcha jak trofeum myśliwskie, relikt.   A teraz piszę, gdy okazuje się   kwantprekambr,   […]

Stworzyłyśmy alfabet wątków utkany ze słów. Moja suknia głosowała moja suknia wyznawała się.   Czy wiedzieliście, że słowa na tablicach z prawem nie były wyryte, lecz wybite na wylot w kamieniu, więc litery utworzone z promieni słońca wypalały się na siatkówce i odciskały na wszystkim, co widziało oko?   Czy wiedzieliście, że gdy przyglądać się […]